Een serie om verslaafd aan te raken!

Natuurlijk hebben we allemaal een abonnement op Netflix en spenderen we hele dagen in onze trainingsbroek op de bank, kijkend naar: ‘House of cards’, ‘Suits’ en ‘Orange is the new black’. Series zijn tenslotte de nieuwe films en je hoort er echt niet meer bij als niet weet welke streken Frank Underwood deze week weer uitgehaald heeft. Ook Game of Thrones brengt ons allemaal spontaan in extase en de maandag nadat de de nieuwste aflevering in Amerika uitgezonden is melden we ons spontaan ziek om niks te hoeven missen van de avonturen in Winterfell en King’s landing. Maar ik wil jullie vandaag meenemen in een nieuwe serie. De serie wordt elke zaterdagavond om half 9 uitgezonden. Gewoon in Nederland, bij de publieke omroep. En dat al 10 jaar lang! Ik heb het natuurlijk over:  ‘Ik Vertrek’.

Ik Vertrek

In een aflevering van ‘Ik Vertrek’ volg je elke week een gezin dat zijn spreekwoordelijke biezen pakt en immigreert naar het buitenland om daar een nieuw bestaan op te bouwen. Ze beginnen eigenlijk altijd een camping, bed and breakfast of hotel. Dat is opvallend, er zijn blijkbaar heel veel stellen in Nederland die de Horeca in willen. Ik zou stiekem wel eens een stel willen zien die een detacheringsbureau beginnen in Frankrijk, maar helaas dat past blijkbaar niet in het format.

Elke aflevering is het weer een enorme verassing of het gezin het gaat redden in het buitenland of niet. Maar hoe dan ook, ze lopen altijd tegen problemen aan. Vaak heeft dit maken met vergunningen of aannemers. Daarnaast lijkt het erop dat iedereen in de serie geen fatsoenlijk budget kan opstellen. Ze gaan er namelijk áltijd met tienduizenden euro’s overheen.

Het is de meest pure vorm van leedvermaak. Als de voice-over de kijker mededeelt: ‘Dat Henk en Anita niet wisten dat er een vergunning vereist was om het zwembad te graven’ of dat ‘Peter en Carolien nog steeds niks begrijpen van de Franse taal en daarom zojuist opgelicht zijn door de buurman.’  

Ik ben er van overtuigd dat veel mensen ook met een lichte jaloezie op de bank zitten elke zaterdagavond. De mensen in ‘Ik vertrek’ doen namelijk precies wat zo velen van ons ook willen doen:  ze jagen hun droom na. En ook al denk ik elke keer: ‘Hoe kun je nou zo onvoorbereid je leven overhoop gooien’ en ‘waarom leer je niet eerst de taal’ het verdient wel respect dat ze het doen.

Het meeste respect heb ik altijd voor de kinderen. Die hebben hier vaak totaal geen keuze in en worden van de ene op de andere dag uit hun Vinex-wijk in Almere gesleurd om twee weken later in een hutje op de hei wiskunde te volgen in het Italiaans. Vaak passen de kinderen zich ook het snelst aan, ze leren de taal en snappen de cultuur. Waardoor ze door hun ouders ingezet worden om te onderhandelen over de prijs van het nieuwe balkon of de nieuwe tuinstoelen.

Een serie om verslaafd aan te raken! | ik-vertrek-10-jaar-300x175Sinds een aantal weken zijn er ‘Ik vertrek 10 jaar later’-afleveringen op TV. Een bekende Nederlander die ook fan is van het programma vertelt dan over een gezin dat hem of haar erg bij gebleven is. We zien vervolgens dan fragmenten van het gezin dat naar het buitenland vertrekt. De spanning bouwt zich op tot ongekende hoogte en gelukkig zien we aan het einde hoe het nu met het gezin gaat en of ze nog steeds in het buitenland bivakkeren.

Dit is te vergelijken met de spanning die je kent van het kijken naar Game of Thrones. Je weet niet wie er dood gaat! Ook bij ‘ik vertrek 10 jaar later’ raak je er op een gegeven moment helemaal van overtuigd dat dit gezin het helemaal gaat maken in het buitenland om er vervolgens achter te komen dat ze na 2 jaar keihard werken hun droom uiteindelijk hebben opgegeven, hun net-gebouwde hotel zwaar onder de prijs hebben verkocht en met een restschuld terug naar Nederland zijn gegaan.

Ook gebeurt het wel eens dat aangenaam wordt verrast. Een gezin dat totaal onvoorbereid op pad ging en dat tijdens het eerste jaar alleen maar tegenslagen kent heeft nu, 10 jaar later, een goed-lopende camping in Tsjechië en de zoon van het gezin zit zelfs in het plaatselijke gemeentebestuur.

We mogen dus concluderen dat we al die Amerikaanse series met miljoenen budgetten niet nodig hebben om nog een keertje echt verrast en vermaakt te worden door televisie. Gewoon één keertje kijken op zaterdagavond om half 9 en geloof me, je bent verslaafd!

Afbeelding: pixabay.comavrotros.nl

Britt Willemsen
Undercover-ginger *freelance copywriter* Dorpsmeisje in de grote stad * Houdt van elke sport * schrijven is leven en dansen is gratis * obsessive Bob Dylan fan * To be without dreams is to be without hope *

Comments (1)

Geef een reactie