Ik hou niet van dieren.

Ik hou niet van dieren. There I said it. Sorry paardenmeisjes, hondenbezitters en sorry Taylor Swift. Er zijn ook mensen op deze wereld die de liefde voor beesten niet met jullie delen. Ik heb me wel eens afgevraagd waarom het zo is dat ik geen liefde voel als zo’n klein mormel tegen mijn been aan schuurt of op mijn schoot gaat zitten. Het antwoord moet ik jullie schuldig blijven. Het doet me gewoon niks.

Als het zoveelste beest (in dit geval meestal honden) mijn schoen af wil likken of, nog erger, mijn nieuwe muiltjes dreigt onder te kwijlen, kijk ik altijd geïrriteerd richting eigenaar. Ik krijg steevast het antwoord: ‘Ben je bang meisje? Hij doet niks hoor!’ Alsof er maar twee categorieën mensen op deze wereld zijn. En als je niet bij de dierenliefhebbers hoort dan moet je dus wel bij de bang-voor-dieren-categorie horen. Komt het nou werkelijk nooit in deze mensen op dat ik er gewoon misschien niet van gediend ben om allerlei soorten speeksel, haar en andere DNA-sporen op mijn kleding/ schoenen te ontvangen.

Heb je vroeger nooit een huisdier gehad vraag je je nu misschien af? Jawel. Toen ik acht jaar was en mijn eerste heilige communie deed mocht ik ’s morgens als verrassing in het konijnenhok van mijn zus gaan kijken. En daar zat ‘ie, aan de buitenkanten wit en aan de binnenkant zwart als een soort zebra, mijn eigen cavia. Hij had een paar zwart-uitstekende haartjes op z’n witte kop en daardoor was de naam Kuifje al snel gevonden.

Kuifje werd die dag door alle kinderen vastgehouden en geaaid en ook ik genoot ervan om hem (weliswaar gewikkeld in een handdoek) in mijn armen te wiegen. Maar dat was de eerste dag. Kuifje zat samen met Nijntje4 (konijn van m’n zus) in het hok. De eerste weken vulde ik netjes elke morgen z’n bakje met voer en als ik uit school kwam probeerde ik Kuifje altijd even uit het hok te halen om hem te aaien. Maar daar ontstond het probleem.

Liefde en vriendschap moet van twee kanten komen en Kuifje besloot, altijd als ik hem wilde oppakken, helemaal aan het einde van het hok te gaan zitten. Waardoor ik met mijn kinderarmpjes niet in staat was hem uit het hok te halen. Ik probeerde het echt, een paar weken lang. Maar als je niks terugkrijgt uit zo’n relatie dan houdt het op. Ik besloot dat Kuifje en ik uit elkaar gegroeid waren en ik was er klaar mee. De 2,5 jaar dat Kuifje nog geleefd heeft moest hij het doen met de liefde van m’n zus (die net iets langere armen had) en het verantwoordelijkheidsgevoel van mijn ouders die toch elke keer z’n bakje met voer vulden. Vanaf dat moment was het duidelijk. (Huis)dieren en ik, het is als Putin en Gerard Joling.

Maar in de huidige samenleving en met de opkomst van YouTube lijkt het om niks anders meer te gaan dan katten die veters kunnen strikken en honden die de was op hangen. Al snap ik het principe van kattenfilmpjes op YouTube nog iets beter dan bijvoorbeeld de dierentuin. Waarom zou je in godsnaam 40 euro betalen om de hele dag naar dieren te kijken? En wat doen die dieren dan? Spoiler-alert…. HELEMAAL NIKS.

Mijn zus (die van Nijntje4) heeft inmiddels een zwarte labrador in huis gehaald. En ook met Tiko heb ik een haat-liefdeverhouding. Ik ben de beroerdste niet en wil best een keertje een ommetje met Tiko maken. Maar Tiko is nog een jonge hond en bovendien behoorlijk sterk. Dit resulteert dus vaak in Britt die waterskiënd over de stoep voorbij komt. En zelfs al probeer ik met mijn vriendelijke doch strenge stem zijn enthousiasme te temmen, het is meestal tevergeefs.

Verder is er best met deze aandoening te leven. Ik mijd parkjes en als ik ergens op bezoek ga en daardoor noodgedwongen met dieren in aanraking kom dan probeer ik er meestal een aai of vriendelijk woord uit te persen. In de hoop dat het dier in kwestie niet door heeft dat ik eigenlijk niet zo’n fan ben. Want zodra ze dat doorhebben begint de ellende. Een dier (vaak katten) komen dan namelijk juist bij jou rondhangen. Alsof ze willen zeggen: ‘In your face, je moet me aaien, aai me dan, aai me dan, raak me aan!’

Nogmaals, ik ben geen dierenhater. Ik ben over het algemeen best oke met het feit dat ze bestaan. Maar gewoon liever niet bij mij in de buurt. Voor alle mensen die er ook zo over denken: Er is niks met je, accepteer jezelf zoals je bent. Ook wij hebben een plekje in deze samenleving.

Voor alle dierenliefhebbers die dit hele stuk met veel onbegrip en pijn in hun hart gelezen hebben. Hier een plaatje van een kat met een muts want dat schijnt schattig te zijn:

Ik hou niet van dieren. | ik-hou-niet-van-dieren

Afbeelding: pixabay.com

Britt Willemsen
Undercover-ginger *freelance copywriter* Dorpsmeisje in de grote stad * Houdt van elke sport * schrijven is leven en dansen is gratis * obsessive Bob Dylan fan * To be without dreams is to be without hope *

Comments (6)

  1. Kim Reply

    Ik kijk er anders na licht denk aan de opvoeding. Want ik weet dat dieren zullen er eerder voor je zijn dan mensen waarom omdat dier niet het besef heeft wat er gaande is maar het wel aanvoelen als er iets mis is en een mens kan sneller een mes in je rug duwen. En zo is dat met meerdere dingen. En ik vind dat dieren niet genoeg waardeerde worden en mensen juist teveel schijten aan hebben en ze verwaarlozen etc. Maar ja mensen die niet van dieren houden is niks mis mee dat zeg ik niet. Maar wel mooi stuk kan het wel beetje begrijpen.

  2. Mauke Reply

    De wereld zou beter af zijn zonder mensen. Mensen doe veel. Dieren zijn eerlijk. Ze kwetsen je niet . Dat kun je niet van mensen zeggen. Kijk maar zelf wat mensen doen. Mmm we zijn er nog niet. Er gaat nog veel meer gebeuren, en door mensen. De dieren lijden door mensen. Ik heb het gehad met dat soort mensen. Al mijn hele leven ben ik gek op dieren. Dat blijft tot mijn dood zo. Ook deel ik mijn laatste stukje brood met alle dieren. Ik ben allang teleurgesteld in de mens. Ik snap niet dat mensen niet van dieren houden. Ik sterf een een dier. Niet voor mensen. Ik ben gelukkig met dieren. Punt.

  3. Gerda Reply

    Ik hou meer van dieren dan van mensen. Dieren zijn lief, en je kunt ze vertouwen. Dat kun je van mensen niet zeggen. Mensen pfffffff. Breek mij de bek niet open

Geef een reactie